آل بویه

تشیّع در قرن چهارم هجرى، در شرق و غرب و تمام نقاط جهان اسلام رواج یافته و در اوج رشد و گسترش خود بود؛ به طوری که قبل و بعد از آن هیچ گاه از چنین گسترشى برخوردار نبوده است. وجود دولتxadهای شیعی در به اوج رساندن این مذهب نقشی انکارناپذیر داشته است. اگرچه دولت هاى شیعى در ترویج تشیع کوشیدند و یا دست کم زمینه اى را براى ترویج اندیشه هاى شیعى فراهم آوردند، ولی هیچ کدام مانند دولت آل بویه به این امر توفیق نیافتند. ظهور آل بویه و به قدرت رسیدن آنها در جهان اسلام را میxadتوان از جمله مقاطع اوج تشیع دانست. نام این سلسله از «بویه» پدر سه برادری که آن را بنیان گذاشتند، گرفته شده است. پسر بزرگ «علی» نام داشت، پسر دوم «حسن» و سومی «احمد» که بعدxadها از طرف خلیفه آن زمان القاب «عماد الدوله» ، «رکنالدوله» و «معزالدوله»، به ترتیب به آنها اعطا شد. این سه پسر پس از تحمل سختی های زیاد و با کوشش فراوانی که به کار بردند، به پیشرفت فوق العاده ای دست یافتند.

آغاز حکومت آنها سال ۳۲۱ هجری قمری بود. مورخان و محققان تاریخ و فرهنگ ایرانی این سلسله را یکی از افتخارات بزرگ ایران زمین دانستهاند. چرا که آنان علاوه بر تشکیل حکومت بر بخشهایی از ایران، اولین خاندان ایرانى هستند که توانستند بر خلفاى بغداد تسلط پیدا کنند. ایشان خلفایى را که بازیچه اى بیش در دست ایشان نبودند برداشته و خلیفه اى دیگر به جاى آن مى گماشتند. به ترویج و نشر تشیع پرداختند و مراسم عزاداری و سوگواری محرم و سایر مناسبت ها و مراسم اسلامی را در مناطق تحت حاکمیت خود و حتی بغداد برگزار کردند که این سنتها پس از فروپاشی آنها نیز سالهای دراز پا بر جای ماند. شاهان آل بویه شاهانی با انصاف، علم پرور، اهل تسامح و تساهل در امور دینی و آباد کردن مناطق تحت حاکمیت خود بودند. آنان در بسیاری از شهرها و روستاهای ایران و همچنین بغداد به ترویج کشاورزی، احداث سدها و قناتها، بیمارستان، کتابخانهها و مراکز آموزشی پرداختند و یادگارهای آنان هنوز در بعضی از نقاط ایران به چشم میخورد. برای تسلط بیشتر بر اوضاع قلمرو خلافت و ترویج تشیع، اقدامات اجتماعی و فرهنگی در خور توجهی انجام دادند. بزرگترین پادشاه این سلسله عضدالدوله دیلمی پسر حسن بود که بر شیراز حکومت یافت و قلمرو دولت آل بویه را از دریای خزر تا عمان و از دشت کرمان تا آن سوی فرات گسترش داد. در زمان این پادشاه قدرتمند طبرستان، گیلان و سیستان نیز از وی اطاعت میکردند. سه شعبه اصلی این دولت عبارت بودند از: دیالمه فارس جانشینان علی (عمادالدوله)، دیالمه عراق و کرمان و خوزستان جانشینان احمد (معزالدوله) و دیالمه ری و همدان و اصفهان جانشینان حسن (رکنالدوله). چند پارگی آنها، وجود اختلافات درونی و تلاش شاهزادگان و سرداران برای به قدرت رساندن خود در نهایت موجب ضعف و شکست این دولت شد. سرانجام این سلسله در سال ۴۴۷ ه.ق به دست سلجوقیان از میان رفتند.

دانلود پرسشنامه پرسشنامه پرسشنامه روانشناسی سایت پرسشنامه

پیشینه پیشینه تحقیق پیشینه پایان نامه پیشینه و مبانی نظری دانلود پیشینه سایت پیشینه